Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Εργαστήρι φιλοξενίας


Κυριακή  20  Νοεμβρίου   από τις 12 μμ         

  • Δημιουργική απασχόληση  παιδιών 
  • Δημιουργία  παιδικού  λαχανόκηπου

     Με  πρωτοβουλία του παιδαγωγικού τμήματος του πανεπιστημίου Θεσσαλίας , φοιτήτριες θα κάνουν δημιουργική απασχόληση  σε μια κοινή συνάντηση παιδιών από το κέντρο προσφύγων "Μόζα"                                                     
                                                                            
                                                  
  Ελάτε να παίξουμε και να φάμε παρέα συμμετέχοντας ο καθένας με το δικό του φαγητό

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ


"Τα Μπισκούνια" οργανώνουν δυο εργαστήρια για παιδιά του δημοτικού.


Σάββατο 15 οκτωβρίου  12 με 2 
Εργαστήρι φυσικής  όπου θα πειραματίστουμε με το νερό.


 Κυριακή 16 οκτωβρίου 12 με 2  
Εργαστήρι μουσικής όπου θα χτυπάμε τα τύμπανα στους ρυθμούς της παράδοσης.



Είσοδος ελεύθερη 



Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Εκδήλωση από τα Μπικούνια και το Μικρό Δέντρο - Τρίτη 21 Ιουνίου 2016

Η εκδήλωση αυτή αποτελεί κομμάτι της προσπάθειας μας να μοιραστούμε τις παιδαγωγικές μας αναζητήσεις και να δημιουργούμε κοινούς τόπους πάνω στο ζήτημα της εκπαίδευσης. 
Φιλοξενήσαμε την παιδαγωγική ομάδα του ''Μικρού Δέντρου'' και παρακολουθήσουμε το ντοκιμαντερ ''Η Συνέλευση των ποντικών'' που προβλήθηκε στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ του ''Μικρού Δέντρου''. 
Για μας είναι σημαντικό οι δομές που προσπαθούν να κάνουν πράξη την ιδέα της ελευθεριακής παιδαγωγικής να αναπτύσσουν αλληλέγγυους δεσμούς και να συνεργάζονται, ώστε να μπορέσει η προσπάθεια μας να αντέξει στο χρόνο και να προτάσσουμε δυναμικά τις ιδέες μας, δημιουργώντας ρήγματα στην υπάρχουσα κατάσταση της εκπαίδευσης.

 
Διαβάζοντας με αναστοχαστική διάθεση την μπροσούρα που συνοδεύει το ντοκιμαντέρ και έχοντας διανύσει στα Μπισκούνια μια σχολική χρονιά που η παιδική συνέλευση ήταν το βασικό εργαλείο αυτοδιαχείρησης της πρωινής κοινότητας, μας δημιουργήθηκαν σκέψεις και ερωτήματα. Η πρώτη ερώτηση είναι γιατί θελήσαμε να υπάρχει παιδική συνελευση στο σχολειο; Την απάντηση την βρήκαμε στην επιθυμία μας να συμβιώνουμε με τα παιδιά ισότημα. Έτσι χρειαζόταν να υπάρξει ένας τόπος όπου όλες μαζί θα μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και θα αποφασίζουμε για τα θέματα που αφορούν το σχολείο μας.
Ένα ακόμη βασικό ερώτημα που θέσαμε στις εαυτές μας είναι τι χαρακτηριστικά επιλέξαμε να έχει η παιδική συνέλευση των μπισκουνίων και γιατί. Διαπυστώσαμε πως τα χαρακτηριστικά της παιδικής συνέλευσης διαμορφώθηκαν από τις παιδαγωγικές μας αρχές αλλά και από τα βιώματα της συμμετοχής μας σε ενήλικες συνελεύσεις. 'Ετσι δημιουργήθηκαν οι καταφάσεις και οι αρνήσεις μας για το πώς θέλουμε να δομήσουμε την παιδική συνέλευση. Ξεκινήσαμε με αρχικούς σκοπούς τα παιδιά να έχουν λόγο και να αποφασίζουν τα ίδια για τη ζωή στο σχολείο τους, συζητώντας ισότημα και ακούγοντας το ένα το άλλο. Επιλέξαμε η συμμετοχή στη συνελευση να μην είναι υποχρεωτική, σε συμφωνία με όποια άλλη δραστηριότητα συμβαίνει στο σχολείο. Για όσες και όσους συμμετείχαν και θέλαν να μιλήσουν φροντίζαμε ο χρόνος να μοιράζεται ισόποσα.Η  γνώμη του κάθε παιδιού είχε σημασια και άξιζε προσοχής, παιδιά και συνοδές συμμετείχαμε ισότημα στη συζήτηση, στη λήψη αλλά και στην υλοποίηση των αποφάσεων που αφορούσαν τη ζωή μας στο σχολείο. Βάζοντας αυτά τα χαρακτηριστική αποφύγαμε την δημιουργία εξουσιαστικών σχέσεων μέσα στην ομάδα και κερδίσαμε το σεβασμό και το ενδιαφέρον της ομάδας απέναντι στην διαδικασία της συνέλευσης . Ο τρόπος λήψης των αποφάσεων που προωθήσαμε ήταν η ομοφωνία χωρίς να αποκλείουμε την πλειοψηφια όταν τα παιδιά το ζητούσαν-ελάχιστες περιπτώσεις. Θέλαμε τα παιδιά να μπορούν να εκφράζουν τις διαφωνίες τους, να ακούν και να συναισθάνονται τις διαφορετικές ανάγκες όλων των παιδιών- μελών της κοινότητας. Παρατηρήσαμε ότι τα παιδιά σταδιακά οικιοποιήθηκαν το εργαλείο της ομοφωνίας, σκέφτονται λύσεις και συνέθεταν τις επιθυμίες τους για να μπορέσουμε να πάρουμε μια απόφαση και να νιώθουμε όλες και όλοι καλά με αυτήν.

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Διήμερο εκδηλώσεων 21 & 22 Απριλίου 2016




Η κατάκτηση της ελευθερίας στην παιδική ηλικία
Από το όραμα στην πραγματικότητα

Η παιδική ηλικία φαίνεται να αποτελεί µια σύγχρονη κοινωνική κατασκευή. Σχετικές γραπτές αναφορές μαρτυρούν ότι κατά το Μεσαίωνα η παιδική ηλικία δεν υπήρχε ως κάτι το ξεχωριστό, αλλά τα παιδιά αντιμετωπίζονταν ως “μικροί ενήλικες”. Σταδιακά, οι αλλαγές της κοινωνίας δημιούργησαν νέες συνθήκες και ανάγκες που οδήγησαν στην κατασκευή μιας διαχωριστικής γραμμής, βασισμένης στο ηλικιακό κριτήριο. Σημαντικοί παράγοντες σε αυτή τη μεταβολή αποτέλεσαν το πέρασμα στη βιομηχανική κοινωνία που γέννησε το ενδιαφέρον για την εκπαίδευση των παιδιών αλλά και τη σωματική και ψυχική τους υγεία, καθώς και η συνεπακόλουθη μείωση της θνησιμότητας που επέτρεψε τη συναισθηματική εγγύτητα μεταξύ ενηλίκων και παιδιών. Η εικόνα του παιδιού άρχισε να αλλάζει και ιστορικά πήρε διάφορες μορφές, όπως αυτή του “άγριου” που χρειάζεται τη σοφία των ενηλίκων για να εκπολιτιστεί. Μια άλλη εκδοχή, που εν μέρει κυριαρχεί έως και σήμερα είναι η εικόνα του “αθώου” και “αγνού” παιδιού που με καθαρό και παθητικό τρόπο δέχεται άκριτα κάθε ερέθισμα που του δίνουν και πάλι οι ενήλικες.
Η παιδική ηλικία, στην εποχή μας μπορεί να ειδωθεί ως το μεταβατικό στάδιο για την ενηλικίωση. Πιο συγκεκριμένα, στην κοινωνία μας, οι ενήλικοι-ες αρτιμελείς Έλληνες- Ελληνίδες θεωρούμαστε ''ολοκληρωμένα'' κοινωνικά υποκείμενα και χαίρουμε των περισσότερων προνομίων. Οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες (ανάπηροι, μετανάστριες, ψυχικά ασθενείς) γίνονται αντιληπτές ως προβληματικές ενιαίες ομάδες ανίκανες να ανταποκριθούν στις κοινωνικές συνθήκες, που περιθωριοποιούνται. Μέσα από αυτή τη διαδικασία κατασκευάζεται η ταυτότητα του άλλου, του ξένου, του διαφορετικού και ταυτόχρονα ισχυροποιείται αυτή του φυσιολογικού. Τα παιδιά στο σήμερα είναι μια ακόμη κοινωνική ομάδα που γίνεται αντιληπτή ως διαφορετική, ενιαία, ξένη και αποκομμένη από το κοινωνικό σύνολο. Το παιδί γίνεται αναγνωρίσιμο ως ένας ατελής ενήλικας που χρειάζεται την καθοδήγηση μας για να ενταχθεί ομαλά στην κοινωνία. Η διαδικασία αυτή ξεκινά από νωρίς. Μια συνεχής αγωνία της κοινωνίας να μην χάσει την συνεκτικότητά της, να μας πειθαρχήσει στους κανόνες της, στις συμβάσεις των ενηλίκων και να μας μεταφέρει τη γνώση- πολιτισμική κληρονομιά ως την απόλυτη-αιώνια-αντικειμενική αλήθεια. Τα παιδικά μας χρόνια επιτηρούνται και ελέγχονται για να μην παρεκκλίνουμε από το οριοθετημένο σχήμα του ''φυσιολογικού'' παιδιού. Σε αυτό έχει συμβάλει και η εξέλιξη της Αναπτυξιακής Ψυχολογίας, τα δεδομένα της οποίας συχνά χρησιμοποιούνται από τις εκπαιδευτικές δομές για να ορίσουν τη γνωστική, ηθική και συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών ως μια γραμμική διαδικασία, βασισμένη στη χρονολογική τους ηλικία.
Η “φυσικοποίηση” της παιδικής ηλικίας επιτρέπει τον έλεγχο και τη σύγκριση κάθε ατομικότητας με βάση κάποιο “αντικειμενικό” πρότυπο. Στο λόγο που αρθρώνεται γύρω από την παιδική ηλικία επικρατεί μονίμως ένα δίπολο “ενήλικας – παιδί” και μέσα από αυτό κατανοούμε την παιδική ηλικία ως το αντίθετο της ενηλικότητας. Κάποια παραδείγματα τέτοιου λόγου: Τα παιδιά είναι ανώριμα και χωρίς λογική κρίση, οι ενήλικες οφείλουμε να τους μάθουμε το καλό και το κακό. Τα παιδιά είναι ευάλωτα, αθώα, αγνά και οι μεγάλοι πρέπει να τα προστατέψουμε από τους κινδύνους και άρα να τους αποκρύψουμε την πραγματικότητα ή να τους μιλάμε με ανειλικρίνεια. Τα παιδιά είναι πονηρά και επιθετικά, οφείλουμε λοιπόν να τα συνετίσουμε και η τιμωρία είναι ένας καλός τρόπος! Τα παιδιά είναι ανίκανα, χωρίς δεξιότητες και ο ενήλικας αυτός που θα τους πει τι θα κάνουν, πότε θα το κάνουν και πώς ακριβώς θα το κάνουν. Αυτό είναι εμφανές και στον τρόπο που έχει οργανωθεί ολόκληρη η κοινωνία γύρω από την παιδική ηλικία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και η νομοθεσία που αποκλείει τα παιδιά από οποιεσδήποτε διαδικασίες λήψης αποφάσεων ή έκφρασης απόψεων (ακόμη και για θέματα του μικρόκοσμου τους – πχ. σχολείο), αλλά τα θέτει στην απόλυτη εξουσία του ενήλικα ως ανίκανα να οργανώσουν τη ζωή τους. Υπό αυτούς τους όρους, η έννοια “παιδί” εκφράζει περισσότερο μια σχέση εξουσίας παρά μια ηλικιακή σχέση.
Ας σημειώσουμε σε αυτό το σημείο ότι υπάρχουν πολλές διαφορετικές αντιλήψεις και λόγοι περί παιδικής ηλικίας που ποικίλλουν κάθε φορά αναλόγως με τις ιδιαίτερες ανάγκες της εκάστοτε κοινωνίας ή κοινωνικής ομάδας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν: τα παιδιά – στρατιώτες, τα παιδιά – εργάτες, τα παιδιά του δρόμου κλπ. Και άλλες διαφορές όμως, όπως το διαφορετικό φύλο (κορίτσι-αγόρι) μπορούν να δημιουργήσουν εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους έννοιες της παιδικής ηλικίας, καθώς υπαγορεύουν διαφορετικές διαδικασίες κοινωνικοποίησης.
Με αφετηρία αυτήν την αντίληψη και μιλώντας για την δική μας ανάγνωση της παιδικής ηλικίας θεωρούμε ότι δεν υπάρχει μία παιδική ηλικία, αλλά πολλαπλές. Αυτές μπορεί να εμφανίζονται τόσο σε διαφορετικά κοινωνικά πλαίσια (πχ. άλλοι πολιτισμοί) όσο και στα όρια του ίδιου πλαισίου ή ομάδας λόγω έμφυλων, ταξικών, οικονομικών διαφορών και ανισοτήτων. Ως αντίλογο σε αυτήν την οπτική, εμείς αντιλαμβανόμαστε τα παιδιά ως ενεργητικά όντα, στο “εδώ και το τώρα” και σε δυναμική σχέση με την κοινωνία και τα περιβάλλοντα στα οποία υπάρχουν.
Ξεκινάμε με κεντρική παιδαγωγική αξία την απελευθέρωση του παιδιού από τις ασύμμετρες εξουσίες που βιώνει. Το παιδί για μας υπάρχει στο παρόν του και όχι μέσα από την προβολή του στο μέλλον. Κάθε στιγμή της ζωής του είναι μια ολοκληρωμένη, αυτοδύναμη προσωπικότητα με τα δικά του ξεχωριστά ενδιαφέροντα, τις δικές του εμπειρίες, τα δικά του συναισθήματα. Βλέπουμε το παιδί ως ένα ενεργό υποκείμενο με λογική κρίση, σε διαλεκτική σχέση με τις εμπειρίες του. Ένα ισότιμο μέλος της κοινωνίας που οφείλουμε να το ακούμε και να το σεβόμαστε. Θεωρούμε ότι η ανάπτυξη των παιδιών δεν είναι ενιαία και αυστηρά οριοθετημένη χρονικά αλλά το υπό ανάπτυξη άτομο έχει το δικό του μοναδικό χρονορυθμό ανάπτυξης που απαιτεί προσοχής και φροντίδας. Τα στοιχεία αυτά της προσωπικότητας του παιδιού τα βλέπουμε να εξελίσσονται όταν το εμπιστευόμαστε και του παρέχουμε την πολυπόθητη ελευθερία του.
Η ελευθερία μπορεί να ειδωθεί ως ελευθερία σκέψης, επιθυμίας, σκοπού. Ελευθερία παρατήρησης, κρίσης και εκτίμησης των συνεπειών των επιθυμιών μας. Μπορώ να επιθυμώ, αλλά χρειάζεται να αναστοχάζομαι πάνω στις επιθυμίες μου και στα αποτελέσματα των πράξεών μου για να μπορώ να βιώνω και να συμβιώνω μέσα στην ομάδα μου. Η ύπαρξη κανόνων, ορίων, συμφωνιών είναι κομμάτι της ελευθερίας που βιώνεται σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Η επιθυμία για ελεύθερη εξερεύνηση συνυπάρχει με την ανάγκη για ασφάλεια. Δεν θέλουμε να μετατρέψουμε την ελευθερία σε αυτοσκοπό, γι αυτό η ποιότητα και η ποσότητα της χρειάζεται να μας απασχολεί συνεχώς, ώστε να μην μετατραπεί σε καταναγκασμό.
Χρειάζεται πνευματική και συναισθηματική ελευθερία ως απαραίτητη προϋπόθεση για την έκφραση της προσωπικότητας του κάθε παιδιού. Αν τα παιδιά δεν έχουν πνευματική και συναισθηματική ελευθερία πώς θα αναπτυχθούν και θα δημιουργήσουν, θα κατανοήσουν τον κόσμο και τις αντιφάσεις του; Με ποιόν τρόπο θα αναπτύξουν την κρίση τους; Πώς θα γνωρίσουν τον εαυτό τους; Και εμείς οι ενήλικες με ποιόν τρόπο θα διακρίνουμε τα πραγματικά ενδιαφέροντα του παιδιού, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του και τις ιδιαίτερες ανάγκες του, αν δεν δημιουργήσουμε τον απαραίτητο χώρο για να αναδυθούν;
Μιλάμε για “κατάκτηση της ελευθερίας”, αλλά λαμβάνουμε υπόψη τους πραγματικούς κοινωνικούς παράγοντες που επηρεάζουν κάθε άτομο – μέλος μιας κοινωνίας. Αντιλαμβανόμαστε ότι μιλάμε για ελευθερία μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής πραγματικότητας την οποία βιώνουμε στο σήμερα, στο εδώ και στο τώρα. Η πραγμάτωση αυτού του οράματος για να συμβεί χρειάζεται αρχικά να αναγνωρίσουμε τα δεδομένα. Ναι, ο δρόμος για την κατάκτηση της ελευθερίας έχει πολλά εμπόδια μέσα και έξω από το άτομο. Η κοινωνική πραγματικότητα (καπιταλιστική-πατριαρχική-ρατσιστική) έχει επιδράσεις πάνω στο παιδί και πάνω μας, καθώς βρισκόμαστε σε άμεση συνάρτηση με το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε. Αλλά ας μην ξεχνάμε το μεγαλείο που μας αποκαλύπτεται μετά το ξεπέρασμα των εμποδίων αυτών.

''Από το όραμα στην πραγματικότητα μέσα από τη δική μας εμπειρία. Η ζωή στα Μπισκούνια''
Ακολουθεί παρουσίαση με τη χρήση powerpoint που περιέχει φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό από την πρωινή καθημερινότητα. Οι βασικοί άξονες που παρουσιάζονται:
- Σχέσεις ενηλίκων και παιδιών
Ένα πρώτο χαρακτηριστικό της σχέσης αυτής είναι η εξουσία του ενήλικα πάνω στο παιδί. Η στάση που επιλέγει να έχει ο/η ενήλικας/ενήλικη είναι καθοριστική για τη σχέση που πρόκειται να αναπτύξει με το άτομο. Εμείς επιλέγουμε να είμαστε κοντά στα παιδιά ισότιμα για να αποδομούμε την ''ενήλικη'' θέση μας και να σπάμε τις σχέσεις εξουσίας. Αναπτύσσουμε συντροφικές σχέσεις, τα στηρίζουμε και τα ενθαρρύνουμε, είμαστε συνοδοιπόροι στην διαδικασία ανάπτυξης τους.
- Ελευθερία στην ικανοποίηση των αναγκών τους- αυτοεξυπηρέτηση
Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να κάνουν χρήση των δικών τους δυνάμεων και να αποκτούν εμπειρίες. Οφείλουμε να οδηγούμε το παιδί στην ανεξαρτητοποίηση του. Η εμπιστοσύνη στον εαυτό χτίζεται βήμα το βήμα, ξεκινά από την ικανοποίηση των βασικών μας αναγκών για να προχωρήσει σε πιο σύνθετες διεργασίες.
Σκεφτείτε κάθε φορά που θα θέλατε να κουμπώσετε το μπουφάν σας, να πιστεύατε ότι δεν μπορείτε να το κάνετε και να χρειαζόταν να ζητάτε από κάποιον άλλο να σας το κάνει!
- Τα παιδιά έχουν λόγο για τη ζωή τους
Δίνουμε στα παιδιά την ελευθερία να επιλέξουν τις καθημερινές τους ασχολίες. Η απουσία υποχρεωτικού προγράμματος δίνει χώρο στην ανάπτυξη της πρωτοβουλίας τους μέσα από την ελεύθερη κίνηση και την ελεύθερη επιλογή ασχολιών.
Η παιδική συνέλευση είναι ο τόπος όπου τα παιδιά εκφράζονται και αποφασίζουν για τη ζωή στο σχολείο. Καλείται καθημερινά, όλες και όλοι συμμετέχουμε ισότιμα και οι αποφάσεις παίρνονται με ομοφωνία.
Μια παιδική συνέλευση κατέληξε στην απόφαση για την οργάνωση αποκριάτικου πάρτυ στο σχολείο. Η υλοποίηση έγινε εξ' ολοκλήρου από τα παιδιά με σκοπό να γιορτάσουμε αλλά και να μαζέψουν χρήματα για την αγορά καινούργιου CD player!
- Η μάθηση είναι μια αναζήτηση- Βιωματική μάθηση
Η μάθηση για μας είναι μια διαδικασία που ξεκινά από την ενεργό συμμετοχή του ατόμου και συντελείται μέσω της εμπειρίας και της δοκιμής. Δημιουργούμε τις απαραίτητες συνθήκες όπου τα παιδιά δρουν, δοκιμάζουν τις ιδέες τους, πειραματίζονται, εξετάζουν τα αποτελέσματα που προκύπτουν από την εφαρμογή των ιδεών τους και έτσι οδηγούνται στην κατάκτηση της γνώσης και των κοινωνικών δεξιοτήτων.Από το σχολείο μας απουσιάζουν η ανταμοιβή, η τιμωρία, η ''ενήλικη'' ηθική και η αυθεντία.
Σκοπός μας είναι το παιδί να εκφράζεται αυθόρμητα, να ζει και να υπάρχει ελεύθερο πνευματικά χωρίς εξωτερικά επιβεβλημένες προσταγές, δογματισμούς και ηθικές κρίσεις.



Βιβλιογραφία:
Φράγκος, Χ. (1995), Ψυχοπαιδαγωγική- Θέματα παιδαγωγικής ψυχολογίας παιδείας διδακτικής και μάθησης, Αθήνα:
GUTENBERG
Γιαγλή, Γ. (1983), Θεμελιώδεις αρχές και ιδέες στην παιδαγωγική της Μ. Montessori, Θεσσαλονίκη: εκδ. οίκος Αφων Κυριακίδη
Μακρυνιώτη, Δ. (επιμ.) (2001), Παιδική ηλικία, Αθήνα: Νήσος
Ντιούι, Τζ. (1980), Εμπειρία και Εκπαίδευση, Αθήνα: Γλάρος
Παιδαγωγικό πλάισιο από το ''Μικρό Δέντρο'', http://alliotikosxoleio.espivblogs.net/
Aries, P. (1990). Αιώνες της Παιδικής Ηλικίας. Αθήνα: Γλάρος.
Prout, A. (2005). The Future of Childhood. London and New York: Routledge Falmer.
Πεχτελίδης, Γ., Κοινωνιολογία της παιδικής ηλικίας- Σύγχρονες προσεγγίσεις, πηγή: www.kallipos.gr
Αποσπάσμα από την ταινία: All The Invisible Children (2005)

στοιχεία επικοινωνίας:
biskounia.blogspot.gr
ta.biskounia@outlook.com

Βόλος, Απρίλης 2016

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

Αποκριάτικο πάρτυ

Παρασκευή 11 Μαρτίου 2016

11:00 - 14:00


Χορός, παιχνίδι, παζάρι των παιδιών με σελιδοδείκτες και κουλουράκια που έφτιαξαν τα ίδια!!!